Afette kaybettiğimiz yakınlarımızın anılarını ve sevgilerini özlemle kalbimizde yaşatırken, bugün elimizden onlara için rahmet dilemekten başka bir şey gelmiyor.

Yaşadığımız 17 Ağustos Marmara Depremi, bizlere deprem kuşağında olduğumuzu, onunla yaşamayı öğrenmemiz gerektiğini göstermiştir. En büyük acı gerçek ise, depremin değil, sağlıksız yapıların, kaçak inşaatların, yanlış zeminlere ve fay hatları üzerine kurulan binaların can kaybına yol açtığı gerçeğidir.

Bugün hepimizin acıları ve anıları yeniden tazelenecek, o günler gözümüzde canlanacaktır. O acı dolu günlerdeki anıları düşünürken, ödediğimiz bedelin büyüklüğünün, deprem konusundaki cehaletimizden kaynaklandığını unutmamamız gerekir. Eğer deprem konusunda bilgili ve bilinçli bir şekilde önlemimizi almış olsaydık, yaşadığımız acının bedeli bu kadar ağır olmayacaktı.

Bugün, kaybettiklerimiz için elimizden dua etmekten başka bir şey gelmese de, çocuklarımız, torunlarımız ve bu ülkeyi miras bırakacağımız gençler için bir şeyler yapmak elimizdedir. Alacağımız önlemler, yapacağımız bilgilendirme çalışmaları, gelecekte yaşanacak bu gibi afetlerde can ve mal kaybını en aza indirecek, aynı acıların yaşanmasını önleyecektir.