Bir iftar sofrasında, Hz. Ebu Bekir’e bir bardak soğuk su ikram edilir. Suyu duda??na götürünce, h?çkırıkları, boğazında düğümlenir. Yanındakiler ne olduğunu sorarlar. Cevap verir:
Birgün Allah Rasûlü, kendisine getirilen böyle bir bardak soğuk suyu içmi? sonra da a?lamış ve:
“O gün nimetlerden hesaba çekileceksiniz” âyetini okuyarak, işte bu nimetten de hesaba çekilece?iz, buyurmuştu. Bunu hatırladım ve onun için aşladım...
Halbuki, Hz. Ebu Bekir gayet sade ve fakirâne bir hayat yaşıyordu. Verece?i hesap gayet hafifti. Halife iken uzun zaman başkalarının koyunlarını sa?arak ailesinin nafakasını temin etmeye çalıştı. Neden sonra kendisine maa? başlandı ama bu defa da verileni çok buldu. O, Medine’nin en fakir insanının geçimini kendine ölçü kabul etmişti. Bu itibarla da artan parayı bir testiye atıyor ve orada biriktiriyordu. İki buçuk senelik hilafeti süresince, aldıklarını hep böyle biriktirmişti. Vefat edece?i zaman da, kendisinden sonra gelecek halifeye teslim edilmek üzere, bu testiyi vasiyet ediyordu. Hz. Ömer, halife olup da testiyi k?rdır?nca içinden küçük küçük paracıklar çıktı, ve bir de mektup vardı. Bu mektupta, yeni halifeye hitaben şöyle deniyordu:
“Bu paralar, bana verilen maa?tan arta kalanlardır. Ben Medine’nin en fakirini kendime ölçü kabul etmiştim. Artan miktarı bu testiye koydum. Binaenaleyh, bu paralar hazineye aittir ve oraya konulmal?dır.”
Hz. Ömer mektubu okuyunca aşladı ve: “Kendinden sonrakilere çok ağır bir yük bıraktın, ya Eba Bekir” dedi.
Hz. Ebu Bekir, böyle zahidâne yaşamayı Hz. Muhammed Aleyhisselam’dan öğrenmişti.
